Toen mijn collega Natascha ziek werd mocht ik haar als ZZP’er tijdelijk vervangen. En toen ze langzaamaan weer wat uurtjes ging werken, mocht ik nog een (hele) poos blijven wegens inval voor een andere collega. Zo leerden we elkaar beter kennen, hoewel ik haar ook al online volgde over haar ziekzijn en alles wat daarbij kwam – en komt kijken.
“Ga je nog iets leuks doen in de kerstvakantie?” Tuurlijk. Van alles. Maar er is maar één ding dat de meeste ruimte inneemt in mijn hoofd (en straks op de eettafel): m’n nieuwjaarskaarten.
Donderdagavond half zeven. In de voorkamer zitten zes meiden aan een ronde tafel waarvan je alleen aan de poten de kleur nog kunt zien. Zes spiegels staan in een vakkundige cirkel op de rand van de tafel. Daartussen staat een berg flessen, potjes, doosjes en sprays waar je een magazijn mee zou kunnen vullen. De kleine tussenruimtes worden opgevuld door
“Wist je dat ik echt heel blij met ons gezin ben?”
Winnend gedicht: poëziewedstrijd door Orthopedagogisch Centrum Nieuwe Vaart in Gent.Thema: De zoete kant van het leven (een gedicht voor kinderen).
Bij ons in de familie geldt een verbod op tatoeages. Niet omdat we hier toevallig allemaal principieel tegen zijn of vanuit geloofsoverwegingen of een bepaalde levensovertuiging, maar omdat mijn vader er een godsgruwelijke hekel aan heeft. Had. Of wellicht toch heeft, maar dan vanuit een andere dimensie.
De eerste week van dit jaar sloot ik mezelf vier dagen op in een klaslokaal van The School of Life, voor het programma Filosofie voor het leven. Samen met zo’n dertig anderen dook ik in de wereld van wijsheden uit de oudheid, vragen van vandaag, liefde, lust en dilemma’s over het leiden van een goed leven. Natuurlijk was dit alles
“En, al gehuild vandaag?” “Jazeker. Twee keer al. Eerst toen ik Sanne zag en daarna kwam ik je broer tegen.”
Van de ruim 20.000 bezoekers op Indian Summer Festival eind mei was June er één. Met mijn vriendin en haar zoon vormden we een groepje van vier. Voor June was het niet haar eerste festival, maar door corona was het lang geleden dat ze tussen zoveel bezoekers liep. Als we laat op de avond thuiskomen duikt ze nog even op
Alweer een paar weken geleden kwamen we in de basisschoolkinderencoronafase terecht, precies zoals de krantenkoppen al voorspelden. Op de eerste dag van het thuisonderwijs was er één tel teleurstelling met drie tranen en dat was het. Een uur later schoof Aaron opgewekt een extra stoel aan mijn bureau en legde hij uit hoe de online schoolomgeving ook alweer werkt (“Mam,
Toen June bijna tien jaar geleden werd geboren, was ik na een paar weken best wel klaar met het hele babygedoe. Geen depressies, geen noemenswaardige mankementen, geen andere ernstige zaken: ik vond het vooral veel gedoe. En ik vond het óók gedoe dat iedereen (lees: Peter) gewoon kon gaan en staan waar hij wilde (dat deed -ie- trouwens helemaal niet.
Als ik op vrijdagmiddag bij m’n ouders binnenstap zit Aaron achter de computer. Een vlog van Enzo Knol. In m’n ooghoek zie ik een of andere top-3 in beeld verschijnen, van spullen die Enzo krijgt, of koopt of onderzoekt of wat-ie er dan ook maar mee doet om een paar miljoen volgers naar het scherm te laten staren. In elk