Gedoe

Toen June bijna tien jaar geleden werd geboren, was ik na een paar weken best wel klaar met het hele babygedoe. Geen depressies, geen noemenswaardige mankementen, geen andere ernstige zaken: ik vond het vooral veel gedoe. En ik vond het óók gedoe dat iedereen (lees: Peter) gewoon kon gaan en staan waar hij wilde (dat deed -ie- trouwens helemaal niet. Ja, staan met een hussende baby op de arm, dat vooral) terwijl ik eerst een compleet schema moest afwerken voordat ik met kind en al de deur uit kon en dat andere mensen dan ook nog eens ‘geniet van je héérlijke kraamtijd’ riepen.

Precies één jaar geleden reisden we af naar Utrecht voor een kennismaking met Hershey, die onder het oog van de televisiecamera meteen mee naar huis ging. Ergens zeer vergelijkbaar met ’n zwangerschap: we wísten dat het een hond was, alleen geen idee hoe -ie- eruit zag en of het een jongen of een meisje was. Het enige dat we -net als met Junes komst- zeker wisten was dat onze dagen er vanaf dat moment totaal anders uit zouden zien.

Het grote verschil: ik was er nu na een paar dágen al best wel klaar mee. Want -logischerwijs- was er één die het grootste deel van de dag met ‘m zat opgescheept, namelijk de thuiswerkende moeder in haar coronakantoor. De rest vloog naar school (want werk) en school (want school). De deur uitgaan bleek nagenoeg onmogelijk (dat ‘even laten huilen’ werkt met honden nóg slechter) en voor ik het wist was het na de ochtendwandeling alweer tijd voor een middaguitje. Deden mensen met honden daartússen ook nog dingen?

Bijna tien en één jaar later is het woensdagochtend 9 uur. Vanochtend om 8 uur hadden Hershey en ik er al een wandeling van een half uur op zitten en bij thuiskomst stond June samen met haar broer klaar om naar school te gaan, inclusief ingepakte (voetbal)tassen, gevoerde konijnen, gepoetste tanden en gekamde haren. Hershey slaapt inmiddels op zijn zelf toebedeelde stoel. En ik? Ik typ dit stukje.

PS. Voor wie nu denkt ‘hoe was de kraamtijd met Aaron dan?’: niet vragen.

Seksspeeltjes

Als ik op vrijdagmiddag bij m’n ouders binnenstap zit Aaron achter de computer. Een vlog van Enzo Knol. In m’n ooghoek zie ik een of andere top-3 in beeld verschijnen, van spullen die Enzo krijgt, of koopt of onderzoekt of wat-ie er dan ook maar mee doet om een paar miljoen volgers naar het scherm te laten staren. In elk geval, op nummer 2 staat: ‘seksspeeltjes’.

Over broodtrommels en boodschappen

Als communicatieadviseur kun je sommige dingen niet vaak genoeg herhalen: een boodschap de wereld in sturen is op zichzelf géén communicatie. Pas als die boodschap aankomt bij een ontvanger (en dan het liefst de ontvanger die je ook voor ogen had) kom je in de richting van wat je communicatie zou kunnen noemen – je hebt er op z’n minst twee voor nodig. Veel basaler wordt het niet, maar voor wie dit alles nieuw is; graag gedaan.

Een zijsprongetje: nog voor er ooit maar sprake zou zijn van lockdowns, thuisonderwijs en online leesles kocht ik eens een scheurblokje met broodtrommelbriefjes. ‘Leuk om er af en toe eentje op hun broodjes te leggen, zeker nu ze allebei goed kunnen lezen’, dacht ik. Van de week koos ik voor allebei een briefje uit. De één kreeg een mop, de ander een gezellig compliment.

Die ene haalde ’s avonds -missie geslaagd- bij het eten de mop uit haar broodtrommeltje aan: “Pap, waarom vliegen vogels naar het zuiden?”…”Omdat het te ver is om te lopen. Te lópen, haha!”. Logischerwijs vroeg ik de ander naar zíjn briefje. “Een briefje, ohja. Die gooi ik altijd weg op school.” “Weggegooid? Je lege pakje chocomelk zit bij thuiskomst nog in je trommel maar dat briefje zit wel in de prullenbak? Maar goed, wat stond er nou op dan?”

“Mam, ik heb echt geen idee. Ik lees ze nooit.”

Tot zover de les communicatie. Over déze boodschap geen twijfel in elk geval. En basaler wordt het niet.

Ode

Tijdens onze verhuizing vorig jaar stouwden we vakkundig de logeerkamer vol, tot op de drempel aan toe (waar ‘we’ staat moet je trouwens ‘ze’ lezen. En waar ‘ze’ staat bedoel ik onze vrienden). Daarna haalde ik langzamerhand de ene na de andere doos de kamer weer uit. Bleek er dus gewoon een vloer in die kamer te zitten. En behang. En een groot raam. Maar dat terzijde.

Het komt altijd weer op liefde neer

Bij De Dijk zijn ze er al een poosje over uit: het komt als altijd weer op liefde neer. Ik trouwens ook, daarom prijkt deze tekst in onze woonkamer. Het mooie is dat je er alles aan kunt ophangen en het tóch hartstikke waar is. Inclusief het vergiftigen van je lief en een niet-blinkend huis.

Momenten

Het was een jaar
als alle andere

Achter het raam

Donderdagmiddag, drie uur. Van achter een raam waar je amper doorheen kunt kijken door de weerkaatsing van het licht probeer ik te ontdekken welk koppie dat net boven het water uitsteekt van Aaron is.

Sexy uitstrijkje

Naast alle mooie verjaardagscadeautjes kreeg ik dit jaar ook weer een vrolijk kaartje van het RIVM, met de uitnodiging voor een uitstrijkje. Prima, doen we. Met eerst even een gesprekje, natuurlijk.

Over een peuter en een Peugeot

Afgelopen weekend parkeer ik voor de tweede keer binnen een uur op de parkeerplaats van een supermarkt. Eerder had ik op de markt iets moois gezien, een foto gemaakt en die naar Peter gestuurd. Uiteindelijk was ik al weg toen hij berichtte dat ik het ding ‘gewoon mee moest nemen want leuk’ en dus schuifel ik weer langs langs een autospiegel de stoep op, richting het marktplein.

Alsjeblieft? Dankjewel

Ja, het was een strakke planning. Weinig aan te doen met twee werkende mensen, twee schoolgaande kinderen, twee tot vier keer per week hoofdpijn