Gisteren had June haar eerste officiële speelafspraak buiten de deur. Nou ja, buiten ónze deur. Bij een vriendje thuis. Helemaal op eigen initiatief geregeld. Hij kwam thuis met de mededeling dat hij weleens met June wilde spelen, aldus z’n moeder. June bedacht op haar beurt op woensdagmiddag dat ze dan wel even zou bellen om te vragen of -ie- thuis
We gaan een weekend weg. (Voor dringend woningzoekenden onder ons: jullie maken geen schijn van kans, ons huis is reeds ingenomen door een jongere versie van onszelf.) Een weekend weg dus. Zonder kinderen. Die we eigenlijk het liefst misschien toch wel mee zouden nemen.
Vanmiddag vertrekken we net als vorig jaar met een goed gevulde bus richting de Vrienden van Amstel. Waarvan de naam zou betekenen dat de artiesten die optreden de zogenaamde ‘Vrienden’ zijn, maar in feite zijn het de bezoekers die zo’n avond nogal close met Amstel doorbrengen – zeker als ze uit de Kop van Noord-Holland komen. Nou was ik vorig
18.10 uur “Wilde je nou eigenlijk nog met ze mee uit vanavond?” “Ja eh, geen idee. Nooit meer over nagedacht sinds van de week. Wel leuk.” “Heb je dan over iets van oppas nagedacht?” “Nope.” “Top.”
Hij is weer in het land. Die goede, beste Sint. En nu onze oudste bijna drie is, krijgt Sint steeds meer betekenis. Da’s trouwens ook niet zo heel moeilijk, aangezien de winkels tegenwoordig in augustus al gevuld worden met decemberspul.
M’n laatste blog is alweer een poosje geleden. Dat heeft (naast vele, vele andere oorzaken) natuurlijk één hoofdreden: gezellige drukte. En laat het schrijven van een blog nou zo’n beetje het enige zijn dat niet op een vast moment in de week in de agenda staat genoteerd. Of niet zo’n beetje, maar echt.
Vorige week was er een reünieavond van een maatschappelijk journalistiek project waar ik jaren geleden aan deelnam. Een project over verhalen uit de samenleving vertellen, het laten zien van initiatieven op het gebied van betrokkenheid, ideeën om de nabije wereld een beetje mooier te maken. En om verder te leren op het gebied van journalistiek. Prachtig initiatief, met name mogelijk
Jahaaaa, nou. Tsjee. Pfff. Echt. Poeh zeg. Met twee van die kleintjes. Tjonge. Klopt.
Een paar weken oud is Aaron inmiddels. Uit het aantal lachjes per dag maken we op dat hij het prima naar z’n zin heeft. Blijft opmerkelijk dat het zo kort geleden is en het toch lijkt of hij er altijd geweest is. Net als de migraine. Negen maanden wacht je op zo’n bijzonder moment, en als het dan zo ver
Nog tegoed: een bevallingsblog – samengevat in vijf quotes.
Zes weken oud is Aaron al weer. Daarvan is hij er vijf wakker geweest. De eerste week was -ie- nog ‘gewoon’ onrustig. Aan het einde van de kraamweek waren we er wel uit: hij had honger. Veel. Bovengemiddeld. Gelukkig is daar eenvoudig wat aan te doen. Gewoon meer voeding geven. Veel. Bovengemiddeld. Zo’n anderhalve dag leek die oplossing even eenvoudig
Alweer ruim een week geleden werd Aaron geboren en we maken het allemaal goed – hoe fijn. Zo goed zelfs, dat het werk daardoor niet lang op zich laat wachten. Nee, ik ben (deze keer) niet in m’n kraambed al begonnen. Kon namelijk na een paar dagen gewoon makkelijk beneden zitten. En dat typt toch net even wat makkelijker. Maar