Een paar dagen geleden waren we in een attractiepark bij Coevorden. Het is daar grotendeels overdekt en overzichtelijk, niet te groot. Hartstikke leuk en precies goed om met kleine kinderen een paar uurtjes rond te hobbelen. Van tevoren hadden we prima gegeten dus ging ik alleen een keertje langs het buffet voor limonade en een snoepje en koffie met een
Dochter komt naar beneden “want kan niet slapen met al die herrie”. “Al die herrie” is op deze op een na laatste dag van het jaar natuurlijk het vuurwerk van de buurjongens. En ze heeft gelijk, want al dat geknal vindt plaats precies onder haar raam, dus dat klinkt lekker door.
Van de week kwam June thuis met het nieuws dat haar juffen weggaan. “Ja, eentje gaat naar eh, Amsterdam of ergens anders, weet ik niet. Texel ofzo? En de andere gaat naar een andere school.” “Oh, hebben ze nieuw werk? Wat leuk voor de juffen. Wel jammer voor jullie, of niet?”
Junes tand zit los. Op zich niets bijzonders want dat had ze al twee keer eerder. Het verschil is alleen de manier waarop. Deze zit zómaar los. Zonder van dichtbij kennis te maken met een tuintegel. Scheelt heel wat pijn. En heel wat bloed (dat zelfs tegen het kozijn aan gesmeerd zat. Spielberg zou er jaloers op zijn geweest). En
Het druk hebben. Sinds ik me bewust ben van wat een loze term het is, probeer ik ‘m niet meer te gebruiken. Dat lukt vrij aardig. Het is soms alleen even zoeken naar welke woorden je dan wel wilt gebruiken. Bedrijvig, lekker veel te doen, genoeg op de agenda…er zijn wel verschillende alternatieven, maar als je die alleen gebruikt om
Nieuwe boeken en tijdschriften ruiken lekker. Dat weet ik, want ik ben zo’n boeken- en bladenruiker
Afgelopen weekend waren we op een festival in het oosten van het land. Wel groot, maar qua bezoekers en sfeer een familiefestival. Natuurlijk was er veel muziek, maar ook een compleet kinderprogramma waar veel gezinnen omheen te vinden waren. Biester skier.
In Metro gisteren een artikel over kinderen en eten, naar aanleiding van een onderzoek door Hello Fresh.
Gisteren bekeek ik voor het eerst met aandacht het nieuwe spotje van SIRE. Ik heb tenslotte zelf een zoon dus ik voel me enigszins aangesproken door de vraag “of ik mijn jongen genoeg jongen laat zijn”. En ik ben nieuwsgierig, vooral naar hoe zo’n filmpje dan wordt opgebouwd.
We waren op vakantie. Dachten we. In werkelijkheid bleek het bij momenten creatief overleven te zijn in een tent die te klein was voor het weer dat erbij geleverd werd. En voor onze kinderen. Of eigenlijk: voor een van onze kinderen. Beiden hebben ze meestal maar een kleine vierkante meter nodig om zich te vermaken, maar eentje doet dat het
De laatste schooldag. Zes weken vakantie. Door sommigen wordt het gebracht alsof het De Grote Verlossing is. Sinds de kalender juni aanwees, beginnen of eindigen de meeste praatjes met ‘Lekker hè, bijna vakantie. Echt aan toe’, gevolgd door de vraag ‘gaan jullie nog weg?’. Bij elkaar duurt die hele vakantiepraat dus ruim drie maanden, want als je terug bent mag
Eigenlijk begon dit verhaal in 2015 al. Ik deed mee aan een schrijfwedstrijd van een nieuw platform. Eenmaal ingezonden was het de bedoeling zoveel mogelijk stemmen te verzamelen voor je bijdrage. Om het makkelijk maar wel oh zo eerlijk te maken moesten de stemmers via allerlei omwegen ‘even’ een account aanmaken, waardoor ik zo ongeveer meteen alweer spijt had hieraan