Met het oog op eventuele gezinsuitbreiding en mijn principe dat ik op dezelfde verdieping als mijn kinderen wil slapen, kwamen Peter en ik een paar maanden geleden op de gedachte de werkkamer dan naar zolder te verhuizen. In de toekomst. Geen haast. Zoveel werk zou het niet zijn.
“Meid, een dochter. Leuk! En wat héérlijk, want je werkt natuurlijk thuis.” De eerste keer dat ik dit hoorde, duurde het even voor ik begreep welk verband mijn gesprekspartner legde. Of eigenlijk probeerde te leggen. Nu heb ik enige jaren (tegen betaling van een berg collegegeld) niets anders gedaan dan oorzaak en gevolg en andere verbanden uittekenen op een studieblok,
– “Hé, alles goed?” -“Ja hoor, wel druk.” – “Ja meid, het gaat allemaal gewoon door hè.” … Het druk hebben. Lastig te definiëren, want voor iedereen anders. Met weken bestaande uit werken, avonden voor studeren (Peter) en zakelijke bijeenkomsten (ik) en klusjes in en om het huis zijn onze dagen in elk geval vol. Kan ik weinig anders van
We leven in een geëmancipeerd land. Althans, voor een groot deel dan. Sommige dingen lijken echter nooit te veranderen. Mijn kantoor is aan huis en ik ben degene die meestal onze dochter wegbrengt naar oma of het kinderdagverblijf. Peter gaat eerder de deur uit dan wij. En daarom ben ik ook degene die ‘papa gaat centjes verdienen’ (met bijbehorend gebaar,
Een werkende moeder. Een moeder die werkt. In de ene zin lijkt het werken voorop te staan, in de andere zin staat het moederschap meer centraal en komt het werk er achteraan. Hoe je het ook formuleert, aan het idee van een moeder met een baan buiten de deur (want de zwaarste baan is nog altijd voor de ‘thuisblijfmoeder’, aldus
Deze maand vijf jaar geleden schreef ik mezelf bij de Kamer van Koophandel in als zelfstandige. ’s Avonds proostten we op de officiële start van ZINNIGS tekst en communicatie. De eerste mijlpaal was toen allang bereikt. Het kostte namelijk een half jaar, drie woordenboeken, tientallen websites en veel, heel veel krabbels om tot de naam te komen…en dan moest het
In het kader van ‘je moet jezelf blijven uitdagen’, ‘stap over drempels heen en groei’ en meer van dat soort spanningopwekkende uitspraken heb ik laatst weer eens een stuk over de snelweg gereden. Gewoon, in mijn eentje. Ik werd niet gedwongen en ik had ook geen medepassagier mee ter begeleiding. Een uitdaging, want ik ben helemaal geen snelwegrijdster. Of eigenlijk
Het viel me niet één, twee, drie op. Maar na een poosje merkte ik dat June al snel lekker achterover begon te leunen als ze bij andere vrouwen in mijn omgeving op schoot zat. Ik zag ook niet waarom ze bij een ander meteen in de relaxmodus zat.
– “Goedemiddag, u spreekt met Esther en ik bel namens ons juridisch adviesbureau. Er is een subsidiepot van twee miljoen blijven liggen bij de overheid en dat geld mag nog worden verdeeld onder bedrijven. Dus ook onder u. Want u heeft een bedrijf. Wij kunnen u helpen subsidie te krijgen. Van dat bedrag dat is blijven liggen. Mag ik u
Op woensdag is m’n vrije dag. Of beter gezegd, ónze vrije dag. Van June en mij. Een dag die we gezellig samen doorbrengen. Spelen, boodschappen doen, een rondje wandelen, eens bij een vriendin of oma op bezoek gaan en nog veel meer. Hartstikke leuk zou dat zijn. Denk ik.
Blue monday. Dat was afgelopen maandag. Naar het schijnt de meest deprimerende dag van het jaar. Niets van gemerkt. Daarentegen gaat dinsdag 22 januari de boeken in als black tuesday.
Een schrijfsel uit het mapje 2012: uitnodiging in vorm van column voor ons feestje 12,5 jaar samen (aangepast naar 2013). Uitnodiging column