De decembermaand. The most wonderful time of the year. Feest, gezelligheid met vrienden en familie, tijd voor elkaar…. Hoe jammer is het dan dat je een paar dagen voor kerst zomaar van je vredige wolk dondert door een bezoek aan een warenhuis? – oké, misschien ietsiepietsie overdreven, maar toch was het een behoorlijke deceptie.
“Ik heb Karen leren kennen op weg naar ons magazine over recreatie en toerisme in Hollands Kroon.
“June, ga even van mijn schoot af. Mama moet spugen.” Gisteren had ik mazzel. Een dag extra weekend. Geen werk, geen administratie, geen computer. Ik zou er zelf nooit op gekomen zijn, een vrije maandag tussendoor. Maar daar dacht mijn hoofd anders over – soms word je zomaar een handje geholpen.
Zwangerschap en ongemakken. Mijn eerste reactie op vragende mensen (lees: vrouwen) is altijd dat ik een prima zwangerschap heb gehad. Had ik ook echt. Niet misselijk, niet vermoeid. Wel een paar kleinigheidjes zo tegen het einde aan. Een afgeknelde urineleider en/of nierstenen – kan niet doorstrepen wat niet van toepassing was, want onbekend. Slapende armen die ik keer op keer
“Ga maar even zitten in je stoel, dan kunnen we gaan fietsen. Was het leuk vandaag? Ja? Wat heb je gedaan? Puzzel gemaakt? En buiten gespeeld? Mooi zo. Weet je wat mama heeft gedaan? Ja? Dat is knap. Mama was even aan de andere kant van het land voor een overleg, zo’n beetje de hele dag. Met veel moeilijke woorden
M’n ouders waren de afgelopen weken op vakantie. Geen wereldschokkend nieuws, dat klopt. Ware het niet dat deze zin een verborgen betekenis heeft. Zal eerst even wat duidelijk stellen, voordat ik hier verder op inga: ‘echt heel fijn voor hen, zo’n lange vakantie’ (goed gezegd qua sociale wenselijkheid, toch? Keurig opgevoed door deze camperrijdende ouders. Die hier natuurlijk moeiteloos doorheen
“Als jij June naar bed brengt? Ruim ik de vaatwasser in. Kunnen we nog even gauw samen koffie drinken.” “Is goed. Want hoe laat moest jij ook alweer weg?” “Ik? Ik hoef niet weg vanavond. Jij gaat toch sporten?” “Nee hoor, ik heb geen training. Ik dacht dat jij de deur uit moest. Naar ehm…weet ik niet waarheen. Weg in
Yes! Ik ben een huisvrouw van niets. Heb ik geconstateerd nu we sinds een week of twee weer volop in het werkritme zitten. Het meeste schoonmaakwerk is al een poosje uitbesteed, en dat beetje dat overblijft kan ik zelf wel aan (echt supersimpel: gewoon niet doen). Daarnaast doe ik tegenwoordig zo min mogelijk boodschappen. Dat wil Peter namelijk best doen,
In de categorie ‘lang gewacht, stil gezwegen, nooit gedacht, toch gekregen’: een heuse campingvakantie dit jaar – sommige leden van ons gezin waren voorheen niet zo kampeerdersgezind. Niet dat we nooit eerder in een tent geslapen hadden op iets dat een camping wordt genoemd…maar op een of andere manier lijken festivalcampings en familiecampings gewoon niet zo op elkaar.
Het is vakantie. De zon schijnt al sinds zeven uur vanmorgen. Buiten is het snikheet, binnen is het drukkend warm (of eigenlijk ook gewoon snikheet). Zo’n beetje iedereen is vrij. Uit de tuinen klinkt waterpret en als ik tussen de middag een boodschapje haal, liggen er zowel voor en achter me nagenoeg alleen ijsjes en barbecuevlees op de band. Ook
“Graag wil ik onze reservering voor een logeerplekje bij jullie thuis voor respectievelijk zondag 28 en maandag 29 juli en zaterdag 10 en zondag 11 augustus bevestigen. Gezien de geplande festiviteiten…” – Lees hier onze mail aan opa en oma… En ja, what comes around goes around… “Bedankt voor uw boeking bij huize Span. Wij hebben de gegevens van uw