Alweer ruim een week geleden werd Aaron geboren en we maken het allemaal goed – hoe fijn. Zo goed zelfs, dat het werk daardoor niet lang op zich laat wachten. Nee, ik ben (deze keer) niet in m’n kraambed al begonnen. Kon namelijk na een paar dagen gewoon makkelijk beneden zitten. En dat typt toch net even wat makkelijker. Maar
Vandaag lekker aan het werk bij reeds 39.4 weken zwangerschap.
Zwanger zijn brengt algemeen gesproken een hoop mooie momenten met zich mee. De eerste keer dat je het hartje hoort kloppen, de eerste echo, de eerste schopjes van het kleintje en ga zo maar door. Ook in je omgeving wordt er vaak vertederd gereageerd op de aankondiging van een nieuw wondertje en het leven dat er in je buik groeit.
– “Goedemiddag. Ik bel over mijn dochter van twee die gisteren op haar mond is gevallen. Het tandvlees ziet blauw en lijkt een stukje van haar voortand geschaafd te zijn. Ik wilde graag weten of we daarmee langs moeten of kunnen komen?”
Publicatie van kort verhaal Bevlieging (max. 250 woorden) in magazine Flair (30 april 2014). Bevlieging Voorzichtig zette Anouk de verhuisdoos in de hal. Opgewonden over het feit dat ze eindelijk de knoop had doorgehakt, stapte ze kordaat en goedgemutst de kamer in. ‘Joehoe, ik ben thuis!’. Rick hing op de bank met een hoofd als een donderwolk.
…geen blog, geen gedrukt magazine: gewoon ouderwets op de typemachine een column van mijn opa, een paar decennia geleden.
Ja, ik ben zwanger. En nee, dat kan ik niet (meer) negeren. En nee, niet dat ik de zwangerschap op zich zou willen negeren (want zeer gewenst en blij en verheugd en al die termen meer enz. enz.), maar bij voorkeur wel het idee van het zwanger zijn als hoedanigheid. Heb ik gewoon niks mee. Ja, ik eet anders. Ja,
– …als je jezelf een half uur na het opstaan afvraagt waarom je wel kan inplannen wat het beste moment is om naar het toilet te gaan om over te geven (“Eerst even June installeren op de bank met Zandkasteel aan”), terwijl je op werkgebied constant tegen een onmogelijke samenscholing van deadlines lijkt aan te lopen.
Stuur mij in het donker een onbekend industrieterrein op naar een bepaald adres, en je zou kunnen zeggen dat mijn gedrag dan op z’n zachtst gezegd verdacht genoeg is voor een klopjacht van een internationale veiligheidsdienst. Ik ben namelijk, zodra de avond is gevallen, niet zo goed in autorijden en zoeken tegelijk (en voor wie de betekenis van het woord
…dat kantoor aan huis? Mama: “Wat gaat papa doen?” June: “In de auto.” Mama: “En wat gaat papa dan doen?” June: “Werken. Centjes verdienen.” Papa: “Wat gaat mama doen?” June: “In de boven.” Papa: “Náár boven. En wat gaat mama dan doen?” June: “Zitten.” …
Na zo’n twintig weken zwangerschap kan ik gelukkig zeggen dat ik nog nauwelijks ergens last van heb. En dat houd ik natuurlijk graag zo, zodat ik tot een week of 38-39 nog lekker wat werk kan verrichten. Misschien gecombineerd met een iets legere agenda, misschien ook niet – dat laatste beviel me bij de eerste zwangerschap prima. Het enige minpuntje
“Ga je echt een weekend weg met vijf mannen?” “Huh, ga je als enige vrouw mee?” “Ook ongezellig, dat je zo alleen bent.”