Toeteren. Vanochtend was het weer zover. Wat is dat toch dat mannen (daar ga ik tenminste vanuit, er zitten doorgaans toch nog weinig vrouwen in van die grote werkbussen met open laadbak – puntje emancipatie dames!) per se even op die claxon moeten drukken, terwijl ik ’s morgens om kwart voor zeven probeer om een energiek rondje te lopen? Het
Gaat -ie- hoor…school is weer begonnen. Oneliners als ‘terug in het ritme’, ‘weer leven op de klok’ en ‘alles weer normaal’ klinken volop tijdens luchtige praatjes bij de kassa van de supermarkt (“Jaaa, vanavond gewoon aardappelen, groenten en vlees hoor!” “Hahaha, ja dat zei ik ook al tegen mijn jongens!”), terwijl liga’s, pakjes drinken en een half volkoren op de
De kerkbank. Ook al staat ie tegenwoordig op zolder, het ding speelt sinds we gingen samenwonen een centrale rol in ons huis.
Ondertussen, in de auto… -“Weet je mam, als we gaan optreden voor juf Pauline, dan ben ik de pechvogel.” -“Wat bedoel je, June?” -“Nou, we gaan allemaal samen optreden omdat juf niet meer bij onze klas gaat werken. En dan mag ik de pechvogel zijn, mam. Bij het optreden.”
We zijn slechte ouders. Op heterdaad betrapt door onze dochter in het midden van de nacht. Nee, mensen, schrik niet, het wordt geen bloot verhaal (voor anderen: sorry, het wordt geen bloot verhaal). Het was gewoon met kleren aan, hoewel we een ogenblik aardig in ons hemd stonden.
Ken je die van dat stel dat niet op vakantie zou gaan omdat ze de badkamer zouden verbouwen? Nee? Nou, ze gaan toch.
Ondertussen, bij de dokter… “Gaat u maar vast liggen, dan pak ik even mijn gereedschap erbij.” (….) “Maakt u zich maar geen zorgen hoor. Dat zeg ik thuis ook als het over m’n bestek gaat.” (….) “Nou, bent u er klaar voor?” ….
M’n haar valt van m’n hoofd. Waarschijnlijk met dank aan m’n eerdere longontsteking. Alsof de longontsteking op zichzelf geen straf genoeg was. Hoewel ik inmiddels in het stadium ben beland dat ik liever nog de longontsteking terug heb, want ja, het is toch je haar hè.
…kan ik me eigenlijk niet goed herinneren. Klinkt vreemd ja, dat weet ik. Maar voordat je ook maar iets anders kunt denken: het was geen ervaring waar ik al tijden naar uitkeek. Het was ook geen ervaring die ik aan zag komen. En het was zéker geen ervaring waarvan ik dacht er de aankomende vijftien jaar zo’n beetje om de
Neem ruim zestien (…auww) jaar verkering en één helft van die verkering die daarvan nagenoeg alle rekwisieten bewaart en je bent zo een paar vierkante meter opslagruimte verder. Achter een schot op zolder, in ons geval. Lekker uit het zicht, maar op zich ergens zonde: sloof je jezelf jarenlang uit om stapels bioscoopkaartjes, kermisaccessoires en champagnekurken te bewaren, stop je
Dat je bij het eerste tienminuten-gesprek (het zijn er trouwens twintig, maar dat klinkt niet) van je vierjarige dochter zit en het tegelijkertijd is alsof je op de sofa ligt in de kamer van een psycholoog die je via een analyse 25 jaar terug in de tijd brengt. Niet voor niets noemt Peter haar met regelmaat ‘kleine Karen’. Prachtig natuurlijk,
Van een weekendje Amsterdam naar een nieuwjaarsfeest. We weten zelf nog niet precies hoe het precies mogelijk is maar we zijn er na zestien jaar samen inmiddels aan gewend dat sommige ideeën hier in huis een compleet eigen leven gaan leiden en uitgroeien tot projecten van formaat.