Van de week kwam June thuis met het nieuws dat haar juffen weggaan. “Ja, eentje gaat naar eh, Amsterdam of ergens anders, weet ik niet. Texel ofzo? En de andere gaat naar een andere school.” “Oh, hebben ze nieuw werk? Wat leuk voor de juffen. Wel jammer voor jullie, of niet?”

Junes tand zit los. Op zich niets bijzonders want dat had ze al twee keer eerder. Het verschil is alleen de manier waarop. Deze zit zómaar los. Zonder van dichtbij kennis te maken met een tuintegel. Scheelt heel wat pijn. En heel wat bloed (dat zelfs tegen het kozijn aan gesmeerd zat. Spielberg zou er jaloers op zijn geweest). En heel wat stress bij twee jonge moeders die elk weggelopen leken van een Hollywood-set.  

Het druk hebben. Sinds ik me bewust ben van wat een loze term het is, probeer ik ‘m niet meer te gebruiken. Dat lukt vrij aardig. Het is soms alleen even zoeken naar welke woorden je dan wel wilt gebruiken. Bedrijvig, lekker veel te doen, genoeg op de agenda…er zijn wel verschillende alternatieven, maar als je die alleen gebruikt om het woordje ‘druk’ te vermijden, dan worden die nieuwe woorden vanzelf weer betekenisloos.

In Metro gisteren een artikel over kinderen en eten, naar aanleiding van een onderzoek door Hello Fresh.

Ondertussen, in de auto…

-“Weet je mam, als we gaan optreden voor juf Pauline, dan ben ik de pechvogel.”
-“Wat bedoel je, June?”
-“Nou, we gaan allemaal samen optreden omdat juf niet meer bij onze klas gaat werken. En dan mag ik de pechvogel zijn, mam. Bij het optreden.”

We zijn slechte ouders. Op heterdaad betrapt door onze dochter in het midden van de nacht. Nee, mensen, schrik niet, het wordt geen bloot verhaal (voor anderen: sorry, het wordt geen bloot verhaal). Het was gewoon met kleren aan, hoewel we een ogenblik aardig in ons hemd stonden.

Ik heb niks met ballet. Behalve dan een keer of twee ‘goh, tjongejonge, knap hoor’ als er zo’n poppetje in tutu voorbij zweeft op televisie. Verder: ballet, bluh.