Toen mijn collega Natascha ziek werd mocht ik haar als ZZP’er tijdelijk vervangen. En toen ze langzaamaan weer wat uurtjes ging werken, mocht ik nog een (hele) poos blijven wegens inval voor een andere collega. Zo leerden we elkaar beter kennen, hoewel ik haar ook al online volgde over haar ziekzijn en alles wat daarbij kwam – en komt kijken. Ze deelde praktische updates, persoonlijke piekerdingen en mooie en minder mooie momenten.
Ook schreef ze voor zichzelf: om van zich af te pennen, om te onthouden, om juist even te vergeten…en zo kwam ze op het idee om een dagboek te ontwikkelen speciaal voor mensen met kanker. Het is niet alleen een mooi boek geworden, maar ook een cadeau dat steun, houvast, herkenning en ruimte kan bieden aan anderen.
Ze vroeg mij om een gedicht te maken voor de mensen die dit dagboek ontvangen. Woorden kunnen niet oplossen wat moeilijk is, maar wel troost bieden, een glimlach tevoorschijn toveren of gewoon zeggen: ik zie je. Daarom voor iedereen die het dagboek openslaat: Dit dagboek is voor jou.
Zien wat Natascha er zelf over zei? Lees het op haar blog.
PS. De foto van mij werd gemaakt door…Natascha 🙂 (zie ook toscafotos.nl). Sommige mensen kunnen ook alles.