Stuur mij in het donker een onbekend industrieterrein op naar een bepaald adres, en je zou kunnen zeggen dat mijn gedrag dan op z’n zachtst gezegd verdacht genoeg is voor een klopjacht van een internationale veiligheidsdienst. Ik ben namelijk, zodra de avond is gevallen, niet zo goed in autorijden en zoeken tegelijk (en voor wie de betekenis van het woord ‘understatement’ niet kent: de voorgaande zin is daar een vooraanstaand voorbeeld van). Dat komt met name doordat ik gewoon niet zoveel zie, in het beperkte licht van de maan. Toch betekent dat niet dat ik dan dus maar leef met een avondklok.

“Ga je echt een weekend weg met vijf mannen?”
“Huh, ga je als enige vrouw mee?”
“Ook ongezellig, dat je zo alleen bent.”

De decembermaand. The most wonderful time of the year. Feest, gezelligheid met vrienden en familie, tijd voor elkaar…. Hoe jammer is het dan dat je een paar dagen voor kerst zomaar van je vredige wolk dondert door een bezoek aan een warenhuis? – oké, misschien ietsiepietsie overdreven, maar toch was het een behoorlijke deceptie.

“June, ga even van mijn schoot af. Mama moet spugen.” Gisteren had ik mazzel. Een dag extra weekend. Geen werk, geen administratie, geen computer. Ik zou er zelf nooit op gekomen zijn, een vrije maandag tussendoor. Maar daar dacht mijn hoofd anders over – soms word je zomaar een handje geholpen.

Deze maand vijf jaar geleden schreef ik mezelf bij de Kamer van Koophandel in als zelfstandige. ’s Avonds proostten we op de officiële start van ZINNIGS tekst en communicatie. De eerste mijlpaal was toen allang bereikt. Het kostte namelijk een half jaar, drie woordenboeken, tientallen websites en veel, heel veel krabbels om tot de naam te komen…en dan moest het eigenlijke werk nog beginnen.